ထိုင်းနိုင်ငံ Hat Yai သို့ အလည်ခရီး (Visit to Hat Yai)

Hat Yai, Thailand

လွန်ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၉ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ထဲမှာ ထိုင်းနိုင်ငံ Hat Yai နယ်စပ်မြို့ကို ခရီးထွက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ့ခရီးစဉ်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးသော ထိုင်းနိုင်ငံ အလည်အပါတ်အတွေ့အကြုံပါ။ ဒီခရီးကို သွားဖို့စီစဉ်ထားတာကြာပြီ။ ဒါပေမယ့်လဲ အနားနီးတော့မှ ဗီဇာလျှောက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ထိုင်းဗီဇာလျှောက်တဲ့အခါ ဗီဇာကင်းလွတ်ခွင့်ပြုထားတဲ့အတွက် ဗီဇာခကတော့ တစ်ပြားမှ မကုန်ကျပါဘူး။ ဗီဇာလျှောက်တဲ့အခါမှာလည်း တစ်ရက်သာ စောင့်ရပါတယ်။ ဗီဇာရပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပဲ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ပြီး ရုံးကအဖွဲ့တွေနဲ့ ၂၇ရက်နေ့ ၁၁လပိုင်း ၂၀၀၉ခုနှစ် သောကြာနေ့ နံနက်စောစော 4:30AM မှာ ကွာလာလမ်ပူ LCC T Terminal လေဆိပ်ကို ထွက်လာဖြစ်ခဲ့တယ်။

Batu Caves သို့အလည်သွားခြင်း

Batu Caves, Malaysia

 ဒီတစ်ခေါက် Batu Caves ကို 26.11.01 ရက်နေ့မှာ စင်္ကာပူက သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့ စည်သူရယ် မိတ်ဆွေဖြစ်တဲ့ ကိုအေးနဲ့အတူ ရောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အရင်တုန်းက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ Batu Caves ရှေ့ကနေပြီး အခေါက်ခေါက်အခါခါ ဖြတ်ခဲ့ပေမယ့်။ အချိန်မရှိတာကြောင့် မဝင်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ တစ်နေ့တော့ အရောက်သွားဦးမယ်ဆိုပြီး ရည်မှန်းထားပေမယ့် တစ်ခေါက်မှ မရောက်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်ကတော့ သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့ စည်သူက သွားချင်တယ်ဆိုလို့ အတူသွားဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အရင်က မလေးရှားမှာ သွားလည်ဖူးခဲ့တဲ့ နေရာတွေထဲမှာ တမူထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခုပါပဲ။ မလေးရှားနိုင်ငံရဲ့ Interesting Places ထဲမှာ တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်ပါတယ်။

Jurong Bird Park သို့အမှတ်တရ

Jurong Bird Park Singapore

စင်္ကာပူ Jurong Bird Park ကိုတော့ မှတ်မှတ်ရရ 10. February. 2008 တုန်းကရောက်ခဲ့ပါတယ်။ Jurong Bird Park ကို ဒေါက်တာ Goh Keng Swee ကနေပြီး 1968 ခုနှစ်မှာ စတင်တည်ထောင်ခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဒေါက်တာ Goh ဟာ Zoologi Garden ကိုလည်ပတ်ရင်းနဲ့ ငှက်တွေလွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်မယ့် ငှက်လှောင်ချိုင့် ကြီးကြီး တည်ဆောက်ဖို့ စိတ်ကူးရခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုတည်ဆောက်နိုင်ဖို့အတွက် စက်မှုဇုံတွေနှင့် ကင်းလွတ်ပြီး သဘာဝအလျှောက် အပန်းဖြေ အနားယူနိုင်မယ့် Jurong Hill (Bukit Perepok) နေရာကို 1968 ခုနှစ်မှာ ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။

Window 7 နွင့္စတင္မိတ္ဆက္ျခင္း

ဒီပို႔စ္ကို တင္ျဖစ္တာကေတာ့ ဘာရယ္လို႔မဟုတ္ဘူး။ Window 7 ကိုတရား၀င္ စတင္ေရာင္းခ်ျပီ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ဖတ္လိုက္ရေတာ့ Window 7 နဲ႔အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္ကို သတိရလိုက္မိလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အရင္သံုးေနတဲ့ PC အေဟာင္းေလး မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း Laptop Second Hand တစ္လံုး၀ယ္ဖို႔ ကို၀ဏၰကိုေမးၾကည့္ေတာ့ သူ႔အသိတစ္ေယာက္ဆီမွာ ရနိုင္တယ္ဆိုတာနဲ႔ သူ႔ရွိတဲ့ Black Gong ကိုလိုက္သြားလိုက္တယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ကို၀ဏၰက သူလဲ Notebook အသစ္တစ္လံုး ၀ယ္ထားတယ္ဆိုျပီး Dell အမွတ္တံဆိပ္ Notebook တစ္လံုးထုတ္ျပပါတယ္။ သူ႔ကြန္ျပဴတာကို ဆိုင္ကေနျပီး Window 7 Update လုပ္ေပးလိုက္တယ္ဆိုျပီး ဖြင့္ျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲဒီ့ Window ကို ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်မိသြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ ျမန္မာဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ နွစ္ေယာက္သား ေရာင္းမယ္ဆိုတဲ့ Laptop ကိုသြားၾကည့္ၾကပါတယ္။ သူျပတဲ့ Second Hand Laptop နွစ္လံုးထဲက P4 တစ္လံုးကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Keyboard ကသိပ္မေကာင္းပါဘူး။ Keyboard လဲလို႔အဆင္ေျပမလားေမးၾကည့္ေတာ့ Keyboard အပိုမရွိဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ အျပင္မွာလဲမယ္ဆိုျပီး ကို၀ဏၰကပဲ သူ႔အသိ ကြန္ျပဴတာဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ေမးေတာ့လဲ အဲဒီ့ဆိုင္မွာလဲ အမ်ိဳးအစားတူ Keyboard မရွိပါဘူး။ တကယ္လို႔ Keyboard လဲမယ္ဆိုရင္လဲ အနည္းဆံုး RM 50 ေလာက္ က်သင့္မွာျဖစ္လို႔ Second Hand တစ္လံုးတင္ပဲ RM 800 ေက်ာ္ေနပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ ကို၀ဏၰလို RM 1800 ၀န္းက်င္ Notebook အသစ္တစ္လံုး၀ယ္ဖို႔ကို အာရံုရသြားမိတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကို၀ဏၰကို အသစ္ပဲသြား၀ယ္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာလိုက္ေတာ့ မအားလပ္တဲ့ၾကားက လိုက္ခဲ့ေပးပါတယ္။ သူ႔အသိျဖစ္တဲ့ ကိုေဇာ္မ်ိဳးေအာင္ကိုပါ အေဖၚေခၚျပီး ဘဏ္မွာ ပိုက္ဆံသြားထုတ္ကာ Plaza Low yat ကို ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ Plaza Low yat မွာလဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ Notebook ေတြလိုက္ေရြးရင္း HP ွျပခန္းဘက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ HP လိုခ်င္တာပဲ ဒါေပမယ့္ ပါလာတဲ့ေငြနဲ႔ လံုေလာက္ျပီး ေကာင္းေကာင္းသံုးလို႔အဆင္ေျပနိုင္မယ့္ Compaq ကိုပဲေရြးလိုက္ရတယ္။ HP ကေတာ့ RM 2400 ၀န္းက်င္ေလာက္ရွိတာမို႔ အဲေလာက္မတတ္နိုင္ဘူးေလ။ Compaq CQ35 ကေတာ့မဆိုးလွဘူးေျပာရပါမယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ Core 2 Duo အမ်ိဳးအစားမို႔လို႔ ေစ်းလဲသင့္တယ္လို႔ထင္တာနဲ႔ RM 1999 တန္ OS Free Compaq Notebook ကိုပဲ၀ယ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရြးတဲ့ Notebook က DOS Free ဆိုေတာ့ ဘာ Window မွ မပါပါဘူး။ ကိစၥေတာ့မရွိပါဘူး ကိုယ့္ဘာသာပဲ အျပင္က RM 10 တန္ Window Copy တစ္ခ်ပ္၀ယ္ျပီး တင္လိုက္မယ္ဆိုျပီး ေစ်းတြက္တြက္လိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္မွာတင္ရင္ေတာ့ Original Vista Window ကို RM 300 ထပ္ေဆာင္းေပးရမွာေလ။ ကိုေဇာ္မ်ိဳးေအာင္ကလဲ သူ႔အိမ္မွာ Window CD ရွိတဲ့အေၾကာင္းေျပာေတာ့ သူ႔အိမ္ေရာက္မွပဲ Window တင္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ကိုေဇာ္မ်ိဳးေအာင္အိမ္ကို လိုက္သြားပါတယ္။
သူ႔အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ဆီမွာရွိတဲ့ Window CD ေတြထုတ္ေပးပါတယ္။ Vista သြင္းမလား Window 7 သြင္းမလားဆိုျပီးေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့Vista Window ကိုသိပ္မၾကိဳက္ပါဘူး။ ရံုးကအသစ္၀ယ္လာတဲ့ စက္ေတြကိုေတာင္ Window XP ပဲျပန္ေျပာင္းတင္တာပါ။ ကို၀ဏၰကေတာ့Window 7 တင္ဖို႔တိုက္တြန္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ Window 7 ကိုသံုးၾကည့္ခ်င္တာေၾကာင့္ Window 7 64bit Ultimate ပဲတင္လိုက္တယ္။ အစအဆံုး အဆင္ကိုေျပလို႔။ ထူးဆန္းတာက Serial Key လံုး၀မေတာင္းပါဘူး။ ကိုေဇာင္မ်ိဳးေအာင္ ေမးၾကည့္ေတာ့လဲ အေခြသာ၀ယ္ထားျပီး တစ္ခါမွ Install မလုပ္ဖူးေတာ့ မသိဘူးတဲ့။ Serial Key မေတာင္းဘူးဆိုေတာ့ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားမသိဘူးဆိုျပီး တထင့္ထင့္နဲ႔။ ၀င္းဒိုးတက္ေတာ့မွပဲ စိတေအးရေတာ့တယ္။ လိုအပ္တဲ့ Software ေတြကိုေတာ့ အိမ္ေရာက္မွ ထပ္သြင္းေတာ့မယ္ဆိုျပီး ျပန္လာလိုက္ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ လိုအပက္တဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ေတြသြင္းျပီး ေနာက္ဆံုး iTunes လဲသြင္းေရာ Window က ျပႆနာတက္ပါေလေရာ။ iTunes လဲ Run ေရာ စက္ဟမ္းသြားပါတယ္။ ျပန္ပိတ္ျပီးဖြင့္ေတာ့လဲ Window တက္ျပီး Desktop ေပၚတဲ့အထိတက္လာျပီး ျပန္ျပန္ဟမ္းသြားပါတယ္။ စိတ္လဲ အေတာ္ေလး ညစ္သြားတယ္။ ကိုယ္က ကြန္ျပဴတာ သံုးေနေပမယ့္ Professional တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ တျခားနည္းလမ္းလဲ မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး။ ကြန္ျပဴတာ အစစ္စက္စက္ေလး ၀ယ္လာျပီး သံုးဖို႔တျပင္ျပင္ လုပ္ေနကာမွ အဆင္မေျပဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ရံုးဆင္းတာနဲ႔ ကိုေဇာ္မ်ိဳးေအာင္ဆီ ျပန္သြားလိုက္တယ္ သူ႔ဆီက Window 7 အေခြျပန္ေတာင္း format လုပ္ျပီး အစကေန ၀င္းဒိုးျပန္တင္မွပဲ Serial Key ေတာင္းပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔သတိေမ႔ေလွ်ာ့ေနတာကို သိလိုက္ရေတာ့တယ္။ အဲဒါက Window တင္ျပီးတာနဲ႔ တင္ထားတဲ့ Window ကို Activate လုပ္ဖို႔ပါပဲ။ ဒီတစ္ေခါက္ ၀င္းဒိုးျပန္တင္ျပီးေတာ့ Window Active ျဖစ္မျဖစ္စစ္ၾကည့္ေတာ့ သံုးရက္အတြင္း Activate လုပ္ခိုင္းထားတာေတြ႔ပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ အင္တာနက္ကေနျပီး Activate လုပ္လိုက္ေတာ့မွ က်န္တဲ့ေဆာဖ္၀ဲလ္ေတြကို သြင္းလို႔အဆင္ေျပပါေတာ့တယ္။ အခုခ်ိန္ထိလဲ အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္။
Window 7 OS က အရင္ Window ေတြထက္ပိုျပီး တည္ျငိမ္တာကိုလဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ Windows 7 တင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ 32bit ေရာ 64bit Edition မွာပါ processor speed 1GHz ပဲလိုပါတယ္။ Processor core ဘယ္ႏွစ္ခုပါရမယ္လို႔လဲ ေတာင္းဆိုထားတာမရွိပါဘူး။ Ram လိုအပ္ခ်က္ဟာလည္း 32 bit အတြက္ 1GB ျဖစ္ျပီး 64bit အတြက္ 2GB ျဖစ္ပါတယ္။ Windows Vista မွာပါတဲ့ Aero interface ကိုသံုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ Ram လိုအပ္ခ်က္ထပ္တိုးႏုိင္ပါတယ္။ Aero interface သံုးမယ္ဆိုရင္ Graphic Card Memory 12GB လိုပါတယ္ Aero မသံုးရင္ မလိုပါဘူး။ DirectX 10 ထြက္ေနေပမယ့္ Windows 7 ကေတာ့ DirectX 9 ကို Support လုပ္ေနတုန္းပါ။ Hard Disk Space လိုအပ္ခ်က္က 23bit Version အတြက္ 16GB ၊ 64Bit Version အတြက္ ကေတာ့ 20GB ျဖစ္ပါတယ္။ OS အရြယ္အစားေသးတဲ့အတြက္ အက်ဳိးထူးတာကေတာ့ Boot time နဲ႔ Installation Time ပါပဲ။ စက္စျပီး Power ဖြင့္ခ်ိန္ကေန OS သံုးႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ထိ ၾကာခ်ိန္ 25min ထက္နည္းမယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ Installation time ကေတာ့ပိုျပီး ျမန္လာပါတယ္၊ Hardware အဆင့္ျမင့္ရင္ 15min ထက္ေတာင္နည္းမယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ OS အရြယ္အစားေသးေအာင္ စီရင္လိုက္ရတဲ့ Windows 7 ဟာ Vista ထက္ပိုျပီး အဆင့္ျမင့္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Vista တဲ့ကတခ်ဳိ႔ေသာ အစိတ္အပိုင္းေတြကို Windows 7 မွာမေတြ႔ႏိုင္ပါဘူး။ အခ်ဳိ႕အစိတ္အပိုင္းေတြက အသြင္ေျပာင္းသြားပါလိမ့္မယ္။ အေျပာင္းအလဲေတြကေတာ့ Start Menu, Windows Ultimate Extra, Inkball နဲ႔ Windows Calender ေတြကို Windows 7 မွာ မေတြ႔ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ လိုအပ္ရင္ေတာ့ Windows Live Essentials ဆိုတဲ့ Separate Package ထဲကေန Download ဆြဲယူသံုးႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ Vista သံုးေနသူမ်ား Window 7 ကိုေျပာင္းလဲ အသံုးျပဳသင့္တယ္လို႔ အၾကံျပဳလိုက္ပါရေစ။ အစစအရာရာ ကူညီေပးခဲ့တဲ့ ကို၀ဏၰနဲ႔ ကိုေဇာ္မ်ိဳးေအာင္ကိုလဲ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Refer : Myanmar IRC

Hutan Melintang သို့ ခရီးသွားခြင်း

ဒီတစ်ခေါက် မလေးနှစ်ကူး Hari Raya မှာ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက တစ်ပါတ် ပိတ်မယ်ဆိုတော့ သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့ စည်သူနဲ့ ဟူတန်မယ်လင်တန် (Hutan Melintang) ကို ခရီးအတူသွားကြဖို့ တိုင်ပင်ထားပါတယ်။ စည်သူက ဟာရီရာယာရက် မတိုင်မှီ ၁၉ ရက်နေ့မှာ မလေးရှားကို ဝင်မှဖြစ်မယ်လို့ ပြောပါတယ်။ သူ့ မလေးရှားဗီဇာက ၁၉ရက်နေ့ သက်တမ်း ကုန်တော့မယ်တဲ့။ ဒီတော့ ၁၉ရက်နေ့ သောကြာနေ့ ညနေပိုင်းကားနဲ့ မလေးရှားကို ဝင်လာပါတယ်။ ည ၁နာရီလောက် သူတို့ကားက Bukit Jalil မှာဂိတ်ဆုံးတာမို့ ကျွန်တော်က Bukit Jalil မှာ သွားကြိုလိုက်ပါတယ်။

Genting Highlands သို့ အလည်သွားခြင်း

Skyway to Genting Highlands

Genting Highlands ကိုတော့ မလေးရှားကို ရောက်ဖူးသူတိုင်း အတော်များများသိကြမှာပါ။ မလေးရှားကို ရောက်တဲ့သူတိုင်း Genting Highlands ကို သွားလည်ကြတာ များပါတယ်။ Genting Highlands ကတော့ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် 1850m အထက်မှာရှိပြီး မလေးရှားနိုင်ငံရဲ့ နာမည်ကျော် တောင်ပေါ် Casino ကစားဝိုင်းတွေနဲ့ စည်ကားနေတဲ့ နေရာတစ်ခုလဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကာစီနို ကစားဝိုင်းတွေအပြင် ကစားကွင်းတွေ၊ ရှော့ပင်း စင်တာတွေနဲ့ စည်ကားလှတဲ့ နေရာဖြစ်ပါတယ်။ တောင်ပေါ်မှာတော့ အေးမြတဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ လှပတဲ့ တောင်ပေါ်ရှုခင်းတွေကို ခံစားနိုင်ပါတယ်။

ငယ္စဥ္ဘ၀ အမွတ္တရ ဟာသမ်ား (၂)

ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းနွစ္ ေလာက္ကပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းက 2000 ခုနွစ္ ေလာက္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ ထက္ျမတ္သူ၊ သန္းနိုင္နွင့္ ျပည္သိန္းေအာင္တို႔ဟာ တစ္ေန႔မွာ ဆံပင္ညွပ္ၾကမယ္ဆိုျပီး က်ိဳက္ကဆံထဲက အေရွ႕ျမင္းျပိဳင္ကြင္းလမ္း တာေမြ အထက(၃) ေက်ာင္းနားမွာ ရွိတဲ့ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ သြားညွပ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အတူတူ သြားၾကတယ္ ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သန္းနိုင္ကေတာ့ အဲဒီ့ေန႔က ဆံပင္မညွပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ထက္ျမတ္သူနဲ႔ ျပည္သိန္းေအာင္တို႔ပဲ ညွပ္ၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သန္းနိုင္ရယ္က သူတို႔ ဆံပင္ညွပ္တာကို ေဘးမွာ ထိုင္ေစာင့္ေပးေနတာပါ။

ထက္ျမတ္သူက အရင္ဆံုး ဆံပင္ညွပ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းက ရုပ္ရွင္မင္းသား ေဒြးက အရမ္းပဲ နာမည္ ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ထက္ျမတ္သူက မင္းသား ေဒြးရဲ႕ ဆံပင္ပံုစံကို အားက်တာေၾကာင့္ အရင္ညွပ္ေနက် ပံုစံအတိုင္း ေဒြးေက ညွပ္တယ္ေပါ့။ သူဆံပင္ညွပ္တိုင္းမွာ ဆံပင္က ညွပ္ကာစမို႔ အရမ္း တိုေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဟိုးအရင္ကတဲက သူ႔ကို ဘဲေဂါင္းလို႔ နာမည္ေျပာင္ ေပးထားတာပါ။ အဲ.... ဒီေန႔ ဆံပင္ညွပ္ေတာ့လဲ ထံုးစံအတိုင္း သူညွပ္ေနက် ပံုစံျဖစ္တဲ့ မင္းသား ေဒြးေက ပဲေပါ့။ ဆံပင္ညွပ္ဆရာၾကီးကလဲ လက္ရာေကာင္းပါတယ္ ထက္ျမတ္သူၾကိဳက္တဲ့ ေဒြးေကပဲ ညွပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ထက္ျမတ္သူ ဆံပင္ညွပ္ျပီးတဲ့ေတာ့ ျပည္သိန္းေအာင္ ညွပ္မယ့္အလွည့္ ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းက မင္းသားေဒြးရဲ႕ညီျဖစ္တဲ့ သဲေမာင္ကလည္း နာမည္ စတက္ေနပါျပီ ရုပ္ရွင္ေတြ ေၾကာ္ျငာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရိုက္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲေျဖခါနီး အခ်ိန္ (ယခု ဆံပင္ညွပ္ၾကတဲ့အခ်ိန္) ေလာက္က်ေတာ့ သဲေမာင္ကေနျပီး သားညီဆိုျပီး နာမည္ ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။ ျပည္သိန္းေအာင္ကလဲ မင္းသား ေဒြးရဲ႕ညီ သားညီရဲ႕ ဆံပင္ပံုစံကို အလြန္ပဲ အားက်ေနသူပါ။ အဲဒီေတာ့ သူကလဲ မင္းသား သားညီေက ညွပ္မယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ဆံပင္ညွပ္မယ့္ခံုမွာ အက်အန ၀င္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဆံပင္ညွပ္ဆရာၾကီးက ဘာပံုစံညွပ္မလဲလို႔ ျပည္သိန္းေအာင္ကို ေမးလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျပည္သိန္းေအာင္က သူၾကိဳက္တဲ့ မင္းသား သားညီေက ပံုစံအတိုင္း ညွပ္မွာမို႔ ဆံပင္ညွပ္ဆရာၾကီးကို "သားညီေက ညွပ္မယ္" လို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာေတာ့ ဆံပင္ညွပ္ဆရာၾကီးက "ေဟ ... မင္းရဲ႕ ညီ ဆံပင္ပံုစံကို ငါမွမသိတာ ... ဘယ္လို ညွပ္ရမွာလဲဟ" ဆိုျပီး ျပန္ေျပာ လိုက္ပါေတာ့တယ္။

(ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ အလြန္ပဲ သေဘာက်လြန္းလို႔ ျပည္သိန္းေအာင္နဲ႔ေတြ႔တိုင္း မင္းညီေက သြားမညွပ္ေတာ့ဘူးလား ဆိုျပီး အျမဲစေနာက္ ျဖစ္ပါတယ္...တကယ္ေတာ့ ဆံပင္ညွပ္ဆရာၾကီးက မင္းသားသဲေမာင္ ကေနျပီး သားညီဆိုျပီး နာမည္ေျပာင္းထားတာကို လံုး၀မသိေသးတာပါ)

Planet & Myanmar Chatter's Donaton Movie

ရြာသာၾကီး စိတ္ေရာဂါကုေဆးရံုသို႔ တစ္ေခါက္

ဒီေခါင္းစဥ္ကို ေတြ႔လိုက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဂါက္သြားျပီလားလို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ပလန္းနက္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူတူ ရြာသာၾကီး စိတ္က်န္းမာေရး ေဆးရံုမွာ အလွဴသြားလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ပလန္းနက္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အျပင္မွာ မဆံုျဖစ္တာ သံုးနွစ္ေလာက္ရွိပါျပီ ဒီအေတာအတြင္းမွာ သတိတရနဲ႔ ဟိုအရင္တုန္းက အတူသြားလာခဲ့ျပီး အလႈေတြလုပ္ခဲ့တာ၊ ေတြ႔ဆံုျဖစ္ခဲ့တာေတြ ကိုလည္း အမွတ္ရေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ထဲကမွ ၂၆ ရက္ ၃ လပိုင္း ၂၀၀၆ ခုနွစ္တုန္းက ရြာသာၾကီး စိတ္က်န္းမာေရး ေဆးရံုကို ပလန္းနက္က သူငယ္ခ်င္းေတြ စုေပါင္းျပီး အလႈသြားလုပ္ခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္တစ္ခုကို မွတ္မွတ္ရရရွိေနဆဲမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းဆြတ္စြာနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒီအလွဴ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့ ပလန္းနက္ တီးေရွာ႔က သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ျမန္မာခ်က္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပည္ပက သူငယ္ခ်င္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ထည့္၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ အလႈေငြေတြနဲ႔ စီစဥ္နိုင္ခဲ့တာပါ။ ေကာက္ခံရရွိခဲ့တဲ့ အလွဴေငြထဲကမွ တစ္၀က္ကို ေထာက္ၾကံ႕ မိဘမဲ့ေက်ာင္းကို လွဴဒါန္းခဲ့သလို က်န္ရွိတဲ့ေငြကို ရြာသာၾကီး စိတ္က်န္းမာေရး ေဆးရံုကို သြားလႈၾကတာပါ။ ေထာက္ၾကံ႕ မိဘမဲ့ေက်ာင္းအလွဴ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕က ပို႔စ္တစ္ခုမွာ ေထာက္ၾကံ႕ မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္း ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးသားခဲ့ျပီးပါျပီ။

စိတ္က်န္းမာေရးေဆးရံု အလွဴ ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္

ရြာသာၾကီးကို အလွဴခရီးရွိတဲ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေန Forward Mail နဲ႔အားလံုးကို အေၾကာင္းၾကားျဖစ္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အားလံုးက ဦးညိဳလို႔ေခၚၾကတဲ့ ဘားလမ္းထဲက Mr. Brown ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ မနက္ ၈ နာရီမွာဆံုဖို႔ ခ်ိန္းထားၾကပါတယ္။ မနက္ ေစာစာထျပီး ဦးညိဳကိုေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ား စံုေနပါျပီ။ အဲဒီ့ေန႔က အလႈခရီးမွာ လိုက္ပါခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ကိုဟန္၊ ကိုဗ်ာေလး (Daddy)၊ ကိုဗိုင္းရပ္၊ Eleven၊ ကိုထက္၊ ကိုထက္သူငယ္ခ်င္း၊ ယန္ယန္၊ ပူစီ နဲ႔။ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္တဲ့ ပူတူး၊ ရုပ္ဆိုးမ၊ မေက၊ အိန္ဂ်ယ္၊ အိန္ဂ်ယ္ရဲ႕ညီမ၊ ညီမေလးျဖဴ၊ မိုးမခ နဲ႔ မိုး တို႔ပါ။ က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ မအားလပ္တာမို႔ မပါလာပါဘူး။ လူစံုျပီဆိုေတာ့ အားလံုး ရြာသာၾကီးကိုသြားဖို႔ စီစဥ္ထားတဲ့ ပထမအစီအစဥ္ကေတာ့ ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးကို အားလံုး စကားတေျပာေျပာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဘူတာၾကီးကိုေရာက္ေတာ့ ကိုဗိုင္းရပ္နဲ႔ ကိုဟန္တို႔က ရထားလက္မွတ္ ၀ယ္ၾကပါတယ္။ ရြာသာၾကီး တကၠသိုလ္ကိုသြားတဲ့ ရထားကေတာ့ မေရာက္ေသးတာနဲ႔ ဘူတာမွာပဲ ေစာင့္ေနၾကရေသးတယ္။ ပူစီကေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြ လိုက္ရိုက္ေနပါတယ္။ အဲဒီထဲက ဓါတ္ပံုတစ္ခ်ိဳ႕ကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ရြာသာၾကီးရထားေစာင့္ေနၾကစဥ္

ရထားေပၚတြင္ အမွတ္တရ

Internet Journal စိတ္၀င္စားေနတဲ့နွစ္ေယာက္

ရထားေရာက္တဲ့အခါမွေတာ့ အားလံုး ရထားေပၚမွာ ေနရာယူၾကတာေပါ့။ ေသခ်ာေနရာ ယူျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီရထားက ရြာသာၾကီးသြားတဲ့ရထား မဟုတ္ဘူးျဖစ္ေနလို႔ အားလံုးျပန္ဆင္းၾကရေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ေနမွ ရြာသာၾကီးသြားတဲ့ရထားက ေရာက္လာေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ မလြဲေတာ့ပါဘူး လူမွန္ ေနရာမွန္ေပါ့။ ကားစပါယ္ရာေတြေျပာတဲ့ အလယ္မွာ ဆင္ကကလို႔ရတယ္တို႔၊ ေဘာလံုးကန္လို႔ရတယ္တို႔ လိုေပါ့ ရထားေပၚမွာဘယ္ေလာက္ လူမ်ားလဲဆိုေတာ့ ကိုဟန္၊ Eleven၊ ယမ္ယမ္တို႔ ေဘာလံုးကန္ၾကေသးတယ္။ အားလံုးထဲမွာက ကိုဟန္က အငယ္ဆံုးလိုျဖစ္ေနတယ္ (ကေလးေတြနဲ႔အျပိဳင္ေပါ့)။ ကိုဗ်ာေလးကေတာ့ အလြတ္မေပးပဲ သူ႔ကမရာေလးနဲ႔ မွတ္တမ္းလိုက္တင္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပြဲၾကည့္ပုရိသတ္ေပါ့။ သူတို႔နဲ႔အတူ၀င္ေတာ့ မကန္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ကန္တဲ့ေဘာလံုးကို ရွာေနတာနဲ႔ တင္ မိနစ္ကိုးဆယ္ ျပည့္မယ့္ကိန္း ဆိုက္ေနလို႔။ အားလံုးကလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တင္မဟုတ္ပါဘူး ရထားေပၚမွာရွိတဲ့ ခရီးသည္တခ်ိဳ႕ပါ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ကူးစက္ကုန္ျပီး တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ရထားေပၚမွာေတာ့ ပိုက္ဆံေတာင္းတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ ပါလာပါေသးတယ္။ သူတို႔ေလးေတြကို ၾကည့္ရတာ အနာဂါတ္အတြက္ ရင္ေလးစရာပါ။ ကေလးေတြကို ပိုက္ဆံေပးျခင္းဟာ သူတို႔ရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကို ရိုက္ခ်ိဳးလိုက္သလိုပါပဲ။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေပ်ာက္သြားျပီး ပိုက္ဆံကို အလြယ္တကူ ရွာခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာနိုင္တဲ့အတြက္ ကေလးသူငယ္ေတြကို သနားလို႔ဆိုျပီး ပိုက္ဆံေပးျခင္းကို အားမေပးလိုပါဘူး။

ရထားေပၚမွ ခေလးးတစ္ေယာက္

ကေလးမ်ားၾကားမွ ပူစီ

ဘတ္စ္ကား ေပၚတြင္အမွတ္တရ

ဒီလိုနဲ႔ ရြာသာၾကီး ဘူတာကို ေရာက္ေတာ့ ရထားေပၚကဆင္းၾကျပီး စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ရွိရာကို ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္ရွိျပီမို႔ ေနကလဲပူလာပါျပီ။ ေက်ာင္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ စိတ္ေရာဂါအထူးကု ေဆးရံုကို ေရာက္မယ့္ ၂၀၉ ဘတ္စ္ကားကို ေစာင့္ေနၾကေသးတယ္။ ခဏေနေတာ့ ဘတ္စ္ကား ေရာက္လာတာနဲ႔ အားလံုးကားေပၚ တက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စိတ္ေရာဂါအထူးကု ေဆးရံုကို ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေန႔လည္ ၁၁နာရီ ထိုးခါနီးေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္တဲ့အေၾကာင္းကို ၀န္ထမ္း တစ္ေယာက္က တဆင့္ ေဆးရံုအုပ္ၾကီးရွိတဲ့ ရံုးခန္းကို သြားျပီးသတင္းပို႔လိုက္ပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ ေဆးရံုအုပ္ၾကီးရံုးခန္းထဲ လာခဲ့ၾကပါဆိုတာနဲ႔ တစ္ဖြဲ႔လံုး ရံုးခန္းထဲ ၀င္သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ မေကနဲ႔ ကိုဟန္တို႔ကေနျပီး ပလန္းနက္တီးေရွာ႔နဲ႔ ျမန္မာခ်က္ အြန္လိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကေနျပီး ေဆးရံုမွာရွိတဲ့ စိတ္ေရာဂါ ေ၀သနာသည္ေတြအတြက္ အလွဴေငြ လာလွဴဒါန္းတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာမကေနျပီး ေ၀သနာသည္ေတြအတြက္ ေဆးရံုမွ ေကၽြးေမြးမွဴပံုစံအေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။ ရြာသာၾကီး စိတ္ေရာဂါ အထူးကုေဆးရံုမွာ မနက္စာ၊ ေန႔လည္စာ နဲ႔ ညေနစာ သံုးနပ္ေကၽြးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕က ၂၇ ရက္ေန႔အတြက္ နံနက္စာ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၂၀၀၀၀ ဖိုး၊ ေန႔လည္စာ က်ပ္ ၁၀၀၀၀၀ ဖိုးနဲ႔ ညေနစာအတြက္ က်ပ္ ၉၀၀၀၀ ဖိုး၊ စုစုေပါင္း က်ပ္ နွစ္သိန္းတစ္ေသာင္း ကို သီးသန္႔ လွဴဒါန္းလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ အလွဴအတြက္ ဂုဏ္ျပဳလက္မွက္ကို ျပန္ေပးပါတယ္။ ဒီလက္မွတ္ကိုေတာ့ အားလံုးကိုယ္စား မေက ကပဲ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။

ေဆးရံုရွိ ေန႔စဥ္ေကၽြးေမြးမႈပံုစံအေၾကာင္း ရွင္းျပစဥ္

အတူတကြ အလွဴေငြထည့္၀င္ၾကစဥ္

အလွဴအတြက္ ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္ မေကသို႔ေပးအပ္စဥ္

အလွဴအတြက္ ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္ကို ေဆးရံုအုပ္ကေနျပီး ျပန္ေပးျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အဲဒီ့ဆရာမက ေနျပီးေတာ့ပဲ စိတ္ေရာဂါေ၀သနာသည္ေတြကို ထားတဲ့ အေဆာင္ေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီ လိုက္လံရွင္းျပပါတယ္။ ဒီေဆးရံုမွာ ၀န္ထမ္းလုပ္ဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ရံုေစတနာနဲ႔ေတာ့ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ေဆးရံုမွာရွိတဲ့ ေဆးရံုအုပ္ၾကီး ကအစ ၀န္ထန္းေတြအဆံုး ေ၀သနာေတြကို မိမိတို႔ရဲ႕ ေသြးသားရင္းမ်ားသဖြယ္ ေစာင့္ေရွာက္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕က ဆရာမေရွ႕မွာ အရူးေတြရယ္ဆိုတဲ့ စကားအသံုးအႏႈန္းေတြ သံုးမိတာကို ဆရာမက မၾကိဳက္ပါဘူး။ သူတို႔ဟာ အရူးေတြလို႔မေခၚသင့္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္ စိတ္ေ၀ဒနာကို ခံစားေနရတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြပါပဲလို႔ ရွင္းျပပါတယ္။ သူတို႔ကို အရူးဆိုျပီး နွိမ့္ခ်ဆက္ဆံျခင္း မျပဳဖို႔ကို ေျပာျပပါတယ္။ ဒီလိုေမတၱာထားလို႔လဲျဖစ္မွာပါ ေဆးရံုမွာရွိတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ေ၀သနာသည္ေတြဟာ ဒီဆရာမကို ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆရာမကေနျပီး ဆက္ရွင္းျပပါတယ္။ ေ၀ဒနာသည္ေတြကို ေဆးရံုမွာ မေပ်ာက္မခ်င္း ကုသေပးပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ေဆး၀ါးကိုလဲ အခ်ိန္မွန္ေပးသလို ေ၀ဒနာရွင္ေတြရဲ႕ေျခအေနကို သိဖို႔ တစ္ပါတ္ကို တစ္ရက္ ဒါမွမဟုတ္ နွစ္ရက္ ေခၚေခၚေတြ႔ျပီး Psychology ပညာနဲ႔ ေမးျမန္းစစ္ေဆးျခင္းကိုလဲ ျပဳလုပ္တယ္လို႔သိရပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဒီေဆးရံုမွာ စိတ္ေ၀ဒနာရွင္ေတြခ်ည္း မဟုတ္ဘဲ အရက္ျဖတ္တဲ့သူေတြလဲ ရွိပါတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ေရာဂါ ေ၀သနာရွင္ ေတြက ိုထားတဲ့ အေဆာင္ေတြကို ေရာက္လာခဲ့ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေ၀ဒနာရွင္ေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ေဆးရံုတြင္းရွိ ေ၀ဒနာသည္ေတြရွိရာ အေဆာင္မ်ားေတြကို လိုက္ျပေပးေနတာပါ

ေဆးရံုမ်က္နွာစာေရွ႔တြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ အမွတ္တရ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေတြ႔ေတာ့ စိတ္ေ၀ဒနာရွင္ တစ္ေယာက္ကေနျပီး အဆိုေတာ္ သန္းထြန္းေလးရဲ႕သီခ်င္းကို ဆိုျပပါေသးတယ္ သူဆိုတာကေတာ့ ေမြးဌာနီ ဂ်မခါနာဆီသို႔ တဲ့။ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ အဆင္ေျပေနတာပဲ။ သိပ္ျပီး ေရာဂါမျပင္းထန္တဲ့သူေတြကေတာ့ Group အလိုက္ သူ႔အိပ္ရာနဲ႔သူ ေအးေဆးစြာပဲ ေနေနၾကတာကို ေတြ႔ခဲ့ရျပီး တစ္ခ်ိုဳ႕ ေရာဂါျပင္းတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ တစ္ဦးခ်င္း သီးသန္႔ထားရွိတာကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ေနရာ အေရာက္မွာေတာ့ ဥယာဥ္မွဴးတစ္ဦးက ဆရာမကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ေနာက္မွ ဆရာမျပန္ေျပာလို႔ သိရတာက ဒီလူဟာလဲ စိတ္ေရာဂါ ေ၀ဒနာရွင္တစ္ဦးပါတဲ့။ အဲဒီကေနမွ ဆရာမက အမ်ိဳးသမီး စိတ္ေ၀ဒနာရွင္ေတြခ်ည္း သီးသန္႔ထားတဲ့ အေဆာင္ကို လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ အဲဒီ့ေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းတစ္ဦး ကေနျပီး ေ၀သနာရွင္ေတြကို စုစည္းလိုက္ျပီး ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာေစပါတယ္။ အားလံုးကလဲ ယခုလိုလာျပီး လွဴဒါန္းတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္းကို ညီညီညာညာနဲ႔ ေျပာနိုင္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ စိတ္ေေ၀ဒနာရွင္ ေတြေပမယ့္ ပရမ္းပတာ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ စည္းကမ္းတက် သြန္သင္ထားတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ တကယ့္ကို စည္းစနစ္နဲ႔ရွိတဲ့ ေဆးရံုတစ္ခုလို႔ အသိအမွတ္ျပဳမိပါတယ္။

ေဆးရံု၀င္းအ၀တြင္ ဓါတ္ပံုရိုက္ရန္ စုေ၀းေနၾကစဥ္

အျပန္ လိုင္းကားစီးရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကစဥ္

ကန္ေတာ္ၾကီးထဲတြင္ အပန္းေျဖအနားယူေနၾကစဥ္

ဒီေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔လဲ ရံုးခန္းရွိတဲ့ ေဆးရံုမ်က္နွာစာဘက္ကို ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမွတ္တရအေနနဲ႔ စုေပါင္းျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကပါတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ အားလံုး လိုင္းကား ေစာင့္စီးဖို႔ အတြက္ ေဆးရံု၀င္း အျပင္ဘက္ကို ထြက္လာၾကပါတယ္။ လိုင္းကားက အေတာ္နဲ႔ မလာေသးတာနဲ႔ အျပင္မွာ ခဏ ေစာင့္ေနၾကရေသးတယ္။ အဲ.. မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေနမွ ကားကေရာက္လာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ယုဇနပလာဇာ ေရာက္ေတာ့ အဲဒီ့မွာပဲ အားလံုး ဆင္းလိုက္ၾကပါတယ္။ ေန႔လည္စာက မစားၾကရေသးဘူးေလ ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကလဲ ၂ နာရီခြဲေလာက္ ရွိေနျပီဆိုေတာ့ အားလံုးကလဲ ဗိုက္ဆာေနၾကျပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ယုဇနပလာဇာေဘးနားက စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာပဲ ၀င္စားလိုက္ၾကတယ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထမင္းေပါင္းတစ္ပြဲ မွာစားလိုက္တယ္။ စားျပီး ေသာက္ျပီးေတာ့ အဲဒီ့ကေနပဲ ကန္ေတာ္ၾကီးထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ သြားၾကေသးတယ္ေလ။ ကန္ေတာ္ၾကီး ေရာက္ေတာ့ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းနားမွာ ခဏထိုင္ျပီး အနားယူၾကပါတယ္။ အဲဒီ့မွာ သီခ်င္းလာဆိုတဲ့သူေတြရွိလို႔ ထိုင္ျပီး နားေထာင္ေနလိုက္ေသးတယ္။ နာမည္ၾကီး အဆိုေတာ္ေတြ မဟုတ္ၾကေပမယ့္ အေတာ္နားေထာင္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ညေနေစာင္း ၄ နာရီေလာက္ေတာ့ အားလံုးပဲ ကန္ေတာ္ၾကီးထဲကေန လမ္းခြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီခရီးစဥ္ေလးဟာ အေပ်ာ္ခရီးစဥ္ မဟုတ္ေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အလွဴဒါနလုပ္ဖို႔ သြားခဲ့ေၾကာင့္ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ခဲ့ရျပီး ေပ်ၽာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္။ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလို အလွဴဒါနမ်ိဳးကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ လုပ္ခြင့္ရခ်င္ပါေသးတယ္။ အားလံုးကိုလဲ အမွန္တကယ္ အလွဴရွင္ လိုအပ္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ ကုသိုလ္ဒါန ျပဳၾကဖို႔ကို ဘေလာ့ခ္ စာမ်က္နွာေပၚကေနျပီး တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ အမွတ္တရ Movie ေလးပါ

Port Dickson ကမ်းခြေသို့ ပထမအကြိမ် အလည်ခရီး

Port Dickson ကမ်းခြေအလှ

သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ မလေးရှားနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ Port Dickson ကမ်းခြေကို ရောက်ခဲ့တာက 1.10.2008 ရက်နေ့မှာပါ။ တချို့ကတော့ Port Dickson ကမ်းခြေကို အတိုကောက် PD လို့ခေါ်ကြပါတယ်။ Port Dickson ကမ်းခြေကတော့ ကွာလာလမ်ပူကနေပြီး 60km ကွာဝေးပါတယ်။ ကမ်းခြေမှာအချိန်ယူပြီး လည်ပတ်ချင်ရင်တော့ ပုတ်ဒဇင်ကမ်းခြေမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ Corus Paradise Resort လိုမျိုးအဆင့်မြင့် 5 Star ဟိုတယ်ကြီးတွေရှိသလို အသေးစား Guest House လေးတွေလဲရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ နေ့ချင်းပြန်သွားကြတာပါ။ ဒီတော့ Hotel မလိုဘူးပေါ့။ ပုတ်ဒဇင်ကမ်းခြေကိုသွားဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့တာကတော့ KinYet Plastit ကုမ္ပဏီကပါ။ မြန်မာဝန်ထမ်းတွေချည်းပဲ သီးသန့်ပို့ပေးတဲ့ ခရီးစဉ်ပါ။ အားလုံးပေါင်းယောက် 20 ကျော်လောက် ပါပါတယ်။

Melaka သို့အလည်ခရီး

View of Melaka 

Melaka ခရီးစဉ်ကို ပထမတစ်ခေါက်ကတည်းက ရေးမယ်ရေးမယ်နဲ့ အခုဒုတိယအခေါက် ရောက်မှပဲ ရေးဖြစ်ပါတော့တယ်။ ကျွန်တော်မလကာကို ပထမအခေါက်စရောက်တုန်းကတော့ Private Tour အနေနဲ့ပါ။ Melaka က မိတ်ဆွေတွေဖြစ်တဲ့ ကိုမင်းဇော်နဲ့ ကိုထွန်းထွန်းလင်းကပဲ အစစအရာရာကူညီခဲ့လို့ နေရာအတော်များများကို ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒုတိယအကြိမ်အနေနဲ့တော့ 19.07.2009 ရက်နေ့မှာ Smart Holiday Travel ကုမ္ပဏီနဲ့ Melaka ကိုသွားလည်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ယခုတစ်ခေါက်ကတော့ Package Tour နဲ့ရောက်တာပါ။ Package Tour ဖြစ်တဲ့အတွက်တော့ နေရာတစ်ခုရောက်တိုင်း မိမိစိတ်ကြိုက်လေ့လာဖို့ အချိန်သိပ်မရခဲ့ပါဘူး။ ပိုဆိုးတာ Kuala Lumpur ကနေပြီး နေ့ချင်းပြန်ခရီးဖြစ်နေတာပါပဲ။

Sentosa ကျွန်းသို့အလည်ခရီး

ပန်းအလှပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့ လှပနေတဲ့စင်တိုဆာကျွန်းပါ။

စင်္ကာပူကိုရောက်ရင် သွာလည်ဖို့ထိပ်ဆုံးစာရင်းထဲမှာ Sentosa ကျွန်းကအပါအဝင်ပါ။ စင်္ကာပူရောက်တုန်း Sentosa ကျွန်းကိုသွားဖို့အတွက် သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့ ဝေသူ့ကိုအကူအညီတောင်းပြီး လိုက်ပို့ခိုင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဝေသူကလဲကျောင်းပိတ်တဲ့ရက်မို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ 8-2-2008 ရက်နေ့မှာနံနက် စာစားပြီးတာနဲ့ Dakota ကနေပြီး 9 နာရီလောက်က စထွက်ဖြစ်ပါတယ်။ City Hall ကိုရောက်တော့ ဝေသူနဲ့တွေ့ပါတယ်။ ဝေသူကပဲဦးဆောင်ပြီး MRT နဲ့ ခရမ်းရောင်လိုင်းဖြစ်တဲ့ North East Line ကနေပြီး Outram Park ကို MRT နဲ့သွားပါတယ်။ Outran Park ရောက်တော့ HarbourFont ကိုပြန်စီး။ HarbourFont Station ကိုတော့ တစ်ဘူတာပဲစီးရပါတယ် ဒီလိုနဲ့ပဲ HarbourFront Centre ကိုရောက်တော့ Sentosa ကျွန်းကိုသွားဖို့အတွက် ဝင်ခွင့် လက်မှတ်ကိုတန်းစီရပါသေးတယ်။

အမှတ်တရစင်္ကာပူ

စင်္ကာပူကို ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်တုန်းက မှတ်တမ်းလေးတွေပါ။ ဒီပို့စ်ကို တင်မယ်တင်မယ်နဲ့ အခုမှပဲတင်ဖြစ်တာပါ။ စင်္ကာပူမှာက ကျွန်တော့်ငယ်သူငယ်ချင်း ထက်မြတ်သူက အလုပ်လုပ်နေတာ ၁နှစ်လောက်ရှိပါပြီ။ ဟိုရောက်ရင်တော့ သူ့ဆီမှာပဲတည်းမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ ဖြစ်ချင်တော့ ကျွန်တော် သွားဖို့တစ်ရက်အလိုမှာ ဒီကောင်က အစာအိမ်သွေးကြောပေါက်ပြီး ဆေးရုံတက်ရ ပါလေရော။ လာကြိုမယ့်သူမရှိတော့ ကျွန်တော်လဲ စိတ်ပူမိတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ပဲစင်္ကာပူကို Transtar Bus နဲ့ ည၇နာရီထွက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ရောက်မယ့်အချိန်ကလဲ ည၁၂နာရီဆိုတော့ MRT ပိတ်ချိန်မို့ သူငယ်ချင်းတွေကလဲ လာမကြိုနိုင်ဘူး။ လမ်းမှာသူငယ်ချင်း စည်သူကဖုန်းဆက်ပြီး လမ်းညွှန်ပေးပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ စင်္ကာပူ Beach Road မှာရှိတဲ့ Golden Mile Complex ရောက်တော့ ည၁၂နာရီထိုးနေပြီ။ ကျွန်တော်လဲ Taxiငှားပြီး ထက်မြတ်သူရဲ့လိပ်စာကိုရှာရတော့တာပေါ့။ Taxi ကားမောင်းတဲ့သူက တရုတ်လူမျိုး အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပါ။ အတော်သဘောကောင်းပါတယ်။ Dakota Crescent ကိုသွားမယ်ဆိုပြီး လိပ်စာပြတော့ သူကသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် Block နံပါတ်ကိုတော့ လှည့်ပါတ်ရှာလိုက်ရတယ်။ သူကလဲ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရှာပေးပါတယ်။ Taxi ခကတော့ S$ 5 ပေးလိုက်ရပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ထက်မြတ်သူအိမ်ရောက်တော့ ထက်မြတ်သူရဲ့ဦးလေးက မအိပ်သေးပဲစောင့်နေပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ စင်္ကာပူမြေကို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာနဲ့ပဲ ခြေချမိပါပြီ။

ငယ္စဥ္ဘ၀ အမွတ္တရ ဟာသမ်ား

ကၽြန္ေတာ္ ကိုးတန္းေျဖျပီးခ်ိန္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေ၀ျဖိဳးေအာင္ရယ္ ေရလယ္ေက်ာက္တန္းဘုရားကို သြားဖူးၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ပံုစံက အရပ္ရွည္ရွည္ ခပ္ပိန္ပိန္နဲ႔ ပုလင္းဖင္ (ပါ၀ါမ်န္မွန္အထူၾကီး) တပ္ထားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက အရမ္းလဲ အစအေနာက္သန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာက္တန္းေရလယ္ဘုရားေရာက္ေတာ့ ငါးအစာေကၽြးတဲ့နားမွာ နွစ္ေယာက္သား ရပ္ၾကည့္ေနၾကတာ..... အဲဒီ့မွာ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြကလဲ ငါးစာေကၽြးေနၾကတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ၾကည့္ေနတာကိုျမင္တဲ့ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ခရီးသည္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ဦးက သူေကၽြးေနတဲ့ ငါးစာေပါက္ေပါက္ဆုပ္အထုပ္ကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဆီ ထိုးေပးပါေလေရာ..... ငါးစာေကၽြးမလားဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ေၾကာင္အမ္းအမ္း ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ.....ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ခ်က္ခ်င္းလက္ကာျပျပီး ျပန္ေျပာလိုက္တာကေတာ့ ......... "မစားဘူးတဲ့"........

ဘန်တုံး ရေပူစမ်းသို့တစ်ခေါက် (Bentong Hot Spring)

Bentong Hot Spring

ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဘန်တုံး (Bentong) မြို့ရှိ ရေပူစမ်း ကိုရောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ Bentong ရေပူစမ်းဟာ ကွာလာလမ်ပူ ကနေပြီး Raub ကိုသွားတဲ့ လမ်းမှာရှိတာပါ။ Raub ကိုမရောက်ခင် Bentong မြို့ကို အရင်ရောက်ပါတယ်။ Bentong မြို့က Pahang ပြည်နယ်အပိုင်ထဲမှာပါ။ Bentong ကိုသွားတဲ့အခါ လမ်း ၂လမ်းရှိပါတယ်။ တစ်ခုက ပုံမှန်သွားနေကျ ဟိုင်းဝေးလမ်းမကြီးပါ။ နောက်တစ်ခုကတော့ တောင်တွေကို ပတ်ပြီး သွားရတဲ့ လမ်းဟောင်းပါ။ Bentong ရေပူစမ်းက လမ်းဟောင်းမှာ တည်ရှိတာပါ။ ကွာလာလမ်ပူကနေပြီး တစ်နာရီနဲ့ မိနစ် လေးဆယ်လောက်ပဲ မောင်းရပါတယ်။ ရေပူစမ်းကိုရောက်တဲ့ ဘတ်စ်ကားတော့မရှိပါဘူး။ ကိုယ်ပိုင်ကား၊ ဒါမှမဟုူတ် အငှားကားနဲ့ သွားရတာပါ။ Bentong ရေပူစမ်းနားမှာ ညအိပ်တည်းခိုပြီး တောတောင် သဘာဝအလှကို ခံစားလိုသူတွေအတွက်လဲ ရေပူစမ်းနားမှာ ဟိုတယ်တွေရှိတဲ့အတွက် အဆင်ပြေပါတယ်။

ရာဝတ်မြို့သို့ ခရီးသွားခြင်း (Raub)

Raub မြို့ရှိ ပန်းခြံအဝင်ဝ

ရာဝတ် (Raub) ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရောက်သွားတယ်။ အလုပ်ကိစ္စပြီးတော့ အလည်ပေါ့။ ကျွန်တော့်ရုံးက သူငယ်ချင်းက အဲဒီ့မြို့သားဆိုတော့ သူက မြို့ရဲ့သာယာလှပတဲ့ နေရာတွေကို လိုက်ပို့တယ်လေ။ ရာဝတ် မြို့လေးက ကွာလာလမ်ပူနဲ့မတူပဲ တစ်မူထူးခြားလှပတဲ့ မြို့တစ်မြို့ပါ။ ဒီမြို့လေးက မလေးရှားနိုင်ငံ အနောက်ဘက်ခြမ်းက ပါဟန်း (Pahang)ပြည်နယ်ထဲမမှာ တည်ရှိတာပါ။ မလေးရှားနိင်ငံကွာလာလမ်ပူမြို့ ရဲ့မြောက်ဘက် မိုင်၅၀ (၈၀ ကီလိုမီတာ) အကွာမှာရှိတာပါ။ သာယာလှပတဲ့တောတောင်တွေ ဝန်းရံထားတဲ့ မြို့တစ်မြို့ပါ။ ကွာလာလမ်ပူကနေ ဘတ်စ်ကားနဲ့သွားမယ်ဆိုရင် ၂နာရီနဲ့ မိနစ်၃၀ လောက်ပဲကြာပါတယ်။

ေထာက္ၾကံ႕မိဘမဲ့ကေလး ေက်ာင္းသို႔ အလႈခရီး

-->ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပလန္းနက္ တီးေရွာ႔နဲ႔ ျမန္မာခ်က္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ စုေပါင္းအလႈကို မွတ္တမ္းတင္ခ်င္တဲ့ ဆဒၵေလးတစ္ခုရယ္၊ အရင္က အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ျပန္ျပီး အမွတ္ရတာရယ္ ေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ေလးကို တင္လိုက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ စုေပါင္းအလႈပြဲေလးမ်ားကို မၾကာခဏ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ Oversea က သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလဲ အလႈေငြကို စုေပါင္း ထည့္၀င္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက လစဥ္လတိုင္း ပထမပါတ္ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ဘားလမ္းက ဦးညိဳ လို႔ သိၾကတဲ့ Mr. Brown Coffee Shop အေပၚထပ္မွာ အျမဲဆံုေတြ႔ၾကတာကို အခုခ်ိန္အထိ ရင္ခုန္မိေနဆဲပါ။
ပလန္းနက္နဲ႔ ျမန္မာခ်က္က သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြကိုလဲ အျမဲဖိတ္ေခၚ ၾကိဳဆိုခဲ႔ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ တီးေရွာ႔မွာ အခ်ိန္ၾကာၾကာခ်က္ခဲ့ေပမဲ့ Mr. Brown Coffee Shop ကိုေတာ့ 2006 March မွ စျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားေတြ႔ဆံုခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္အရင္ဆံုး ျမင္ဖူးခဲ့တာက ကိုမင္းလြင္၊ ကိုဟန္၊ ကိုမဟာ၊ ကိုေအာင္၊ ABC၊ မမိုး၊ ရုပ္ဆိုးမ၊ မပ်ားရည္ခ်ိဳ၊ သဲသဲ၊ Eleven၊ ညီမေလးျဖဴ၊ ယန္ယန္၊ ကိုစမ္းေခ်ာင္း တို႔နဲ႔စေတြ႔တာပဲ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ခ်က္ထဲက သူငယ္ခ်င္း အကုန္လိုလို Mr. Brown Coffee Shop မွာ ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလိုခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အျပင္မွာ Online Donation ေတြလုပ္တိုင္း ပါ၀င္ခဲ့ရတာ အရမ္းလဲ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အခုပလန္းနက္လိုမ်ိဳး မန္ဘာစနစ္ေတြ ဘာေတြ ွမရွိဘူး။ ခ်က္ထဲမွာခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို Mr. Brown Coffee Shop ကိုလာဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္တာပဲ။ Online Donation လုပ္ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕က ကိုယ္တိုင္မပါ၀င္နိုင္ေပမဲ႔လဲ အလႈေငြ ထည့္၀င္ၾကျပီး ကုသိုလ္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။
အခုေတာ့ ပလန္းနက္ တီးေရွာ႔ နဲ႔ ျမန္မာခ်က္မရွိေတာ့ အရင္လိုမ်ိဳး ဦးညိဳမွာ မဆံုျဖစ္ၾကေေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕လဲ အလုပ္ကိစၥေတြေၾကာင့္၊ တစ္ခ်ိဳ႕လဲ Oversea ကို ေရာက္ကုန္ၾကတာေၾကာင့္ရယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လဲ Oversea ကို ေရာက္ေနတာေၾကာင့္ အရင္လိုမပါ၀င္နိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သို႔ေပမဲ့ အခ်ိဳ႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ ဆက္လက္ျပီး ေဆာင္ရြက္ ေနပါေသးတယ္။ တကယ္လို႔ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ အရင္လိုမ်ိဳး စုစုစည္းစည္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္လည္ ဆံုေတြ႔ခ်င္ပါေသးတယ္။ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အြန္လိုင္းကေနျပီး အသင္းအဖြဲ႕ရယ္လို႔မဟုတ္ပဲ စုေပါင္းျပီး အက်ိဳးျပဳေနၾကတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ေတြ႔လာရပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာ ခ်င္တင္ထိုင္ရံုမဟုတ္ၾကပါဘူး အမ်ားအတြက္ အက်ိဳးျပဳေနၾကတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။
ဒီပံုေတြက မိဘမဲ့ကေလး ျပဳစုေရးွဌာနမွာ 2006 ခုနွစ္ မတ္လ (19) ရက္ေန႔မွာ လႈဒါန္းတုန္းက ပံုေတြပါ။ အရင္ 2005 ေလာက္တုန္းက ဓါတ္ပံုေတြကေတာ့ ကိုဟန္႔ဆီမွာ ေတာင္းရဦးမယ္။

--> -->ေထာက္ၾကန္႔ကိုသြားဖို႔ ၈မိုင္မွာ ကားေစာင့္ေနၾကတုန္း ရိုက္ထားတာပါ။

-->ေထာက္ၾကန္႔ေရာက္ေတာ့ ကားလမ္းတစ္ဖက္ကို ျပန္ကူးရေသးတယ္ေလ။ ကိုဟန္က အထုပ္ေတြ မနိုင္မနင္းနဲ႔..

-->အ၀င္၀နားေတာ့ ေရာက္ျပီ ဒါေပမဲ့ ၀င္လို႔မျဖစ္ေသးဘူး ေနာက္ကားနဲ႔ပါလာမဲ့ အဖြဲ႔ကို ေစာင့္ရဦးမယ္ေလ။

-->လူစံုတုန္း အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကတာေပါ့။ ဘယ္ဘက္အစြန္က ကၽြန္ေတာ္၊ ေဘးက ကိုဟန္၊ ကိုဗ်ာေလး က ကိုဟန္႔ကို ဘာေတြ ေျပာေနလဲ မသိဘူး၊ မယ္လိုဒီဘြိဳင္း၊ ကိုထက္နဲ႔ ပူတူး (မသိတဲ့သူဆို အတြဲထင္ၾကမယ္ ဓါတ္ပံုဆရာ လက္စြမ္းေလ)၊ ေနာက္ျပီး မေက၊ အတာ၊ Angel နဲ႔ ကေလးေလး တို႔ေပါ့။

တက္ညီလက္ညီနဲ႔ ခ်ီတက္ၾကျပီေလ။ ကိုထက္က ကိုဟန္နဲ႔ အထုပ္ခ်င္း လဲကိုင္လိုက္တယ္။

-->မိဘမဲ့ကေလးေလးေတြနဲ႔ အမွတ္တရဓါတ္ပံုပါ။

-->ဒါကေတာ့ လူမႈ၀န္ထမ္းဦးစီးဌာနက ေပးအပ္တဲ့ မွတ္တမ္းတင္ ဂုဏ္ျပဳလႊာပါ။

-->အျပန္မွာေတာ့ အားလံုးေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရယ္လို႔ေမာလို႔ေပါ့။ အားလံုးရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ မိမိျပဳလိုက္တဲ့ ကုသိုလ္ေလး တစ္ခုကို ျပန္အမွတ္ရ ေနၾကမွာပါ။